Try it out
Adoptie tijdschrift

Er zijn maar weinig romans waarin een belangrijke plaats wordt toebedeeld aan afstandsmoeders. Na ‘Schande’ van Robert Dessaix en ‘Liefde is voor vrouwen’ van Stephen Sanders, beiden afgestane kinderen is er nu ‘Dochter van twee moeders’, geschreven door een relatieve buitenstaander. Dorothée van Overeen overwoog in het verleden te adopteren en hield zich er dus een tijdje intensief mee bezig.
Wie afgaat op de titel zou vermoeden dat ‘Dochter van twee moeders’ gaat over de geadopteerde Esmee. De constructie van korte hoofdstukken met wisselend perspectief wekt de indruk dat dochter, adoptieouders en biologische moeder even veel aandacht zullen krijgen. Maar al snel blijkt dat Shareena, de echte hoofdpersoon is. Shareena is dochter uit een rijk, grotendeels traditioneel, Indiaas gezin. Ze is uitgehuwelijkt, maar verliefd op een ander. De relatie met de Engelse David ontwikkelt zich in het geheim.
Uiteindelijk verbreekt Shareena de relatie, omdat ze haar cultuur op haar schouders voelt drukken. Dan blijkt ze zwanger. Haar familie dwingt haar haar kind af te staan. Nu ze geen maagd meer is, wil haar beoogde huwelijkspartner haar niet meer en ze trouwt uiteindelijk met een ouderen weduwnaar, zakenpartner van haar vader.
Na zeventien jaar schrijft ze haar dochter een brief waarin ze vraagt om een ontmoeting. Het is de adoptiemoeder die de brief eerst leest en vervolgens in een clichéstress schiet die adoptiemoeders schijnbaar eigen is. Ze vertelt Esmee niets. Als die de brief bij toeval ontdekt weet ze zeker dat ze naar India wil. De gesprekken tussen dochter en adoptieouders over het achterhouden van de brief, het mogen bestaan van de biologische moeder en het willen gaan zoeken, blijven oppervlakkig. Esmee reist vastbesloten met haar zus en aanstaande zwager naar India. Daar blijkt al gauw dat een ontmoeting niet eenvoudig zal zijn omdat de huidige echtgenoot van Shareena zich letterlijk met hand en tand tegen verzet. Na een aantal niet overtuigend overkomende omzwervingen, waarbij Esmee kan rekenen op de steun van de Sisters of Charity, vindt een eerste korte ontmoeting plaats. Een verzoening tussen Shareena en haar man maakt een tweede bezoek mogelijk, maar wonderlijk genoeg wordt daar in het boek niet meer over gerept. Het boek eindigt met de terugkeer van Esmee naar Nederland. Shareena is niet alleen het belangrijkste personage in het boek, maar ook de enige persoon die door de schrijfster genuanceerd wordt geportretteerd. Daardoor heeft ze ook de meeste sympathie van d lezer. Dorothée van Oeveren laat kansen liggen waar het voor ingewijden echt interessant wordt. Een aantal herkenbare pijnpunten zoals: geheimen die bewaard moeten blijven, de angst je adoptiekind kwijt te raken en de cultuurshock in het land van herkomst komen niet voldoende uit de verf. De adoptieouders verdwijnen zelfs geheel uit beeld.
Ook bij de uitwerking van het levensverhaal van Shareena kan een aantal kanttekeningen geplaatst worden. Zo steekt het verhaal misschien veel geadopteerden een hart onder de riem: mijn moeder hield van mij en wilde wel zelf voor mij zorgen, maar is met name de representativiteit van dit verhaal klein.
Het is een illusie te denken dat kinderen die in India werden afgestaan de kans krijgen hun moeder te ontmoeten.

Liliane Waanders

Bron: Adoptie tijdschrift, maart 2003
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584