Try it out
Lees hoofdstuk 1
Hij noemt je bij je naam
 
Boek kaft: Hij noemt je bij je naam

Hoofdstuk 1

Mijn vrouw is dol op antiek. Ik niet (antiek is me een beetje te oud). Maar omdat ik van mijn vrouw houd loods ik af en toe drie kinderen door een antiekwinkel terwijl Denalyn rustig rondkijkt. Dat is de tol van de liefde.
Het grote geheim om in zo’n zaak met heilige voorwerpen te overleven is een oud boek te vinden en ergens te gaan zitten lezen. Dat heb ik gisteren gedaan. Nadat ik de kinderen had gemaand met de ogen in plaats van met de handen te kijken, ging ik in een oude schommelstoel zitten met een stapeltje Life-tijdschriften uit de jaren vijftig.
En toen hoorde ik de muziek. Pianomuziek. Prachtige muziek. Chopin en Rubinstein. Zoete tonen afkomstig van talentvolle handen golfden door de winkel.
Ik probeerde te zien wie er speelde, maar kon niets zien. Ik stond op en kwam dichterbij. Om een oude piano stond een groepje mensen te luisteren. Tussen het meubilair in zag ik de smalle rug van de pianist. Nee maar, het was nog maar een kind! Ik deed een paar stappen dichterbij en zag haar haar. Kort, blond, net zo lief als... dat kan niet waar zijn! Andrea!
Daar zat ons zevenjarig dochtertje. De handen gleden rap over het klavier. Ik was verbijsterd. Waar was dat talent ineens vandaan komen vallen? Vast een erfelijke factor van mijn kant die zich wat later had ontplooid. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik wat er aan de hand was. Andrea zat op een pianola te ‘spelen’. Zij maakte de muziek niet, ze volgde haar alleen maar. Ze beheerste het klavier niet, maar probeerde het bij te houden. Hoewel het leek dat ze echt een stuk muziek aan het spelen was, was ze slechts bezig een bestaand stuk muziek bij te houden. Zodra een van de toetsen werd ingedrukt, schoten haar handen erop af.
Oh, als je dat stralende gezicht had kunnen zien! Haar ogen dansten van vreugde – en ook haar voeten zouden dan als ze tegelijkertijd had kunnen staan en spelen.
Ik zag wel waarom ze zo gelukkig was. Ze was gaan zitten om de vlooienmars te proberen, maar in plaats daarvan speelde ze de minutenwals. En wat het heerlijke was – het kon niet misgaan. De muziek werd geschapen door iemand die groter was dan zij. Andrea kon zoveel spelen als ze wilde en wist dat de muziek altijd even mooi zou klinken.
Geen wonder dat ze zo blij was. Ze had alle reden om blij te zijn. Net als wij.
Heeft God ons niet hetzelfde beloofd? Wij zitten aan het klavier en net als we op het punt staan het enige liedje te spelen dat we kennen, ontdekken we een nieuw lied. Een schitterend lied. En wat zijn we verbaasd als onze povere pogingen in melodieuze frasen worden omgezet.
Jij hebt een lied in je, een persoonlijk lied. Iedereen heeft zijn of haar eigen lied. De vraag is alleen: wil je het spelen?
Trouwens, toen ik Andrea die dag in die antiekwinkel zag ‘spelen’, viel mij een aantal dingen op.
Ik merkte dat de piano de meeste bewondering oogstte. Natuurlijk vonden de mensen het leuk wat Andrea deed, maar zij wisten ook waar de muziek werkelijk vandaan kwam. Hetzelfde geldt als God aan het werk is. We hebben bewondering voor de discipel, maar juist de discipel weet wie de eer werkelijk toekomt.
Wat de discipel er trouwens niet van weerhoudt om op de pianokruk plaats te nemen. Andrea liet zich in elk geval niet afschrikken. Waarom niet? Omdat ze wist dat het niet mis kon gaan. Ook al begreep ze niet hoe het werkte, ze wist dat het werkte.
Dus ging ze aan het klavier zitten – en genoot met volle teugen. Zelfs als je niet begrijpt hoe God werkt weet je dat Hij werkt.
Ga je gang. Pak een kruk, ga aan de piano zitten en begin maar te spelen.

Recensies van lezers
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584