Try it out
Lees hoofdstuk 1
Gevarenzone
 
Boek kaft: Gevarenzone

Proloog

Het zand is heet. Het brandt onder haar voetzolen en maakt striemen overal waar het tegenaan komt, maar zij voelt niets.
Zij voelt nooit iets.
De verzengende wind doet haar ogen tranen, haar verschoten jurk wapperen, maar brengt geen hitte met zich mee.
Dat doet hij nooit.
Korreltjes zand bijten in haar gezicht en doen haar wangen schraal worden. Gruis zo fijn als poeder dringt diep door in haar kroezige haar, in de groeven van haar gevlekte zwarte huid, onder het elastiek van haar jurk. Maar het kan haar niet schelen. Niets kan haar schelen.
Gerty heeft al wel honderd keer in deze woestijn, op deze rivieroever, gestaan. Wel honderd keer heeft ze staan wachten en wel honderd keer is ze teleurgesteld.
Weer hoort ze het vertrouwde, vage borrelen. Ze kijkt naar de rivier – naar een klein stukje van het water. Het begint te koken. Het begint altijd op deze manier. Langzaam. Eerst één belletje. Dan nog één. Dan nog één en nog één en nog één. Steeds sneller en sneller borrelen er belletjes omhoog totdat het kleine stukje rivier onstuimig kolkt.
Gerty kan haar opwinding nauwelijks bedwingen. Vele keren hiervoor is ze ook zover gekomen. Ze loopt de rivier in. Ze voelt geen warmte of kou of vocht. Het enige wat ze weet, is dat ze weer in de rivier is.
Ze waadt door het water naar de belletjes. De jurk plakt tegen haar benen, zodat ze zich moeilijk kan voortbewegen. Ze overweegt of ze hem tot boven haar middel zal ophijsen. Maar er is altijd een kans dat dit het moment is en ze durft niet te riskeren dat ze daar half naakt zal staan. Niet op heilige grond.
Dan komt ze aan bij het kolkende water. Er kringelt stoom omhoog in haar gezicht. Ze knippert met haar ogen en tuurt erdoorheen.
En dan gebeurt het…
Er verschijnt een kleine donkere vorm onder het water. Even lijkt het op een vis, maar wanneer het aan de oppervlakte komt, is het duidelijk dat dit geen vis is. Het is een stuk metaal. IJzer. Het blad van een bijl.
Misschien is dit het moment.
Het kolken stopt. Terwijl de laatste sliertjes stoom verdwijnen, wordt het helemaal stil. Het bijlblad blijft even moeiteloos op het water drijven als een pas gevallen blad van een boom.
Dit is het cruciale gedeelte. Ze hoopt, ze bidt dat hij niet verdwijnt zoals in het verleden zo vaak gebeurd is. Ze haalt diep adem om rustig te worden en steekt tenslotte haar hand uit. Haar vingertoppen raken het koele oppervlak.
Ja, koel. Het is een gewaarwording, een gevoel. Voor het eerst is de bijl een vaste substantie. Ze kan hem echt voelen!
Voorzichtig pakt ze hem uit het water. Ze is bang dat hij elk moment zal oplossen en door haar trillende vingers zal glippen.
Maar dat gebeurt niet.
Ze krijgt een brok in haar keel. In haar ogen branden tranen van dankbaarheid, maar ze slikt ze weg terwijl ze de bijl steeds om en om draait in haar handen.
Dit is het moment.
Dan ziet ze het. Voelt het, eigenlijk. Het licht. Het hangt boven de oever van de rivier. Feller dan de zon, zo stralend dat ze maar moeilijk een vorm of detail kan onderscheiden, hoewel ze heel kort even een glimp opvangt van iets wat wielen zouden kunnen zijn… en ogen. En verder is er licht. Overal licht. En geluid, als een bulderende waterval. Maar er is geen waterval in deze rivier. Het geluid komt van het licht.
Gerty wordt vervuld met angst en eerbied; er rollen tranen over haar wangen. Ze hoort de stem. Die is er de hele tijd geweest – in het gebulder. De stem zelf is het donderende geraas. Zij is overal om haar heen, maar weergalmt zachtjes door haar lichaam. Zij is almachtig en oneindig vriendelijk: ‘ZIJN TIJD IS GEKOMEN.’
Gerty knikt en laat haar tranen nu vrijuit stromen. Door een waas van tranen ziet ze iets voor zich bewegen. Een jonge man met lang, donker haar knielt in het water. Hij draagt een ruw, juten gewaad. Hij knielt precies op de plek waar het water heeft gekookt. Dan kijkt hij naar haar op met grijze, doordringende ogen. Er staan angst en verwarring in te lezen. Maar wat nog veel verontrustender is, is het gebrek aan hoop dat erin te lezen is. Er komt medelijden op in Gerty’s hart. Vanaf zijn vroegste jeugd heeft zij van zijn bestaan geweten, ze heeft al die jaren voor hem gebeden en bemiddeld. Ze wil hem troosten, hem bemoedigen, maar hij buigt zijn hoofd voordat ze de kans heeft om iets te zeggen.
Dan kijkt ze verward weer terug in het licht. Maar het licht geeft geen antwoord. Ze hoort alleen maar het vriendelijke, razende, verwoestende gebulder.
Het bijlblad beweegt in haar handen. Verschrikt ziet ze hoe hij zacht wordt en begint te smelten. Nee. Alstublieft, Here God!
Is ze zo ver gekomen alleen maar om opnieuw te falen?
De bijl blijft smelten, tot hij alleen nog maar een plasje in haar handen is.
Maar dat duurt niet lang.
Meteen krijgt hij weer een nieuwe vorm. Verbaasd ziet ze hoe hij groeit en van koel metaal in ruwe, poreuze klei verandert. Een paar seconden later houdt ze een plompe fles in haar handen – een kruik. Het bijlblad is een oude kruik van klei geworden.
Blijdschap vervult haar hele wezen, straalt uit naar haar armen, haar handen en zelfs haar vingertoppen. Dit is waar ze op gewacht heeft. Dit is waar ze op gehoopt en voor gebeden heeft. Instinctief weet ze dat ze de kurk uit de kruik moet halen. Haar handen trillen van opwinding. Zwijgend houdt ze de kruik schuin. Dikke, heldere olie stroomt over de rand en komt met onregelmatige stralen op het hoofd van de jongen terecht.
Ze begint nu zachtjes te snikken. ‘Dank U… Dank U, dank U…’
Als de laatste olie eruit gedruppeld is, begint het licht voor haar te vervagen. Ook het geraas sterft ook weg. De jongen, de rivier, alles om haar heen flikkert als een luchtspiegeling totdat een ogenblik later alles helemaal verdwenen is.

Gerty Morrison deed haar ogen open. Ze was weer thuis en zat nog steeds geknield voor haar bed. Ze hield haar hoofd gebogen en liet hem op het dunne, versleten matras rusten, dat doorweekt was van haar tranen. Ze ging door met bidden: ‘Dank U, lieve Heer. Dank U, dank U…’

Recensies van lezers
NaamJoël Barendregt
Rapportcijfer10
RecensieHeb net de hele trilogie uitgelezen (genodyne,gevarenzone en vuurregen..) Super!! Het genodyne vond ik niet zo goed (gevarenzone de beste!!) maar als je ziet hoe het samenhangt met de twee andere boeken dan is het geheel geweldig!! Ik kan niet wachten tot er meer van hem vertaald wordt.
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584