Try it out
Lees hoofdstuk 1
Huis van de Wind
 
Boek kaft: Huis van de Wind

Laura

Een smalle streep licht kwam door een kier onder de gesloten deur de kamer binnen. Langs de randen van het zwarte papier dat voor het raam hing om de kamer te verduisteren, kwam ook wat licht naar binnen. De enkele zonnestraal die binnen wist te dringen, speelde met stofjes die dansten in de lucht.

Laura keek naar de stofjes en verwonderde zich erover dat ieder stofje vroeg of laat neerdaalde op de plankenvloer.
Geen enkel stofje bleef zweven.
Geen enkel stofje steeg op.

Alles raakte uiteindelijk de grond.
Al zo veel jaren lang.

Iedere dag verwonderde zij zich over de stofjes, zoals ze zich ook verwonderde over alle andere dingen die haar ogen waarnamen.

Voorzichtig ging ze in een andere houding liggen. Ze kreunde daarbij zacht. Haar rug was kromgegroeid en pijnlijk door het lange liggen in dezelfde houding. Ze kon nauwelijks nog lopen. Als ze opstond en enkele meters probeerde te lopen om wat te eten te pakken of wat te drinken uit de kruik, sleepte ze met haar linkervoet, en moest ze zich altijd aan een stoel of iets anders vastklemmen om haar evenwicht te bewaren en niet te vallen. Even glimlachte zij. Haar pijn leek te verminderen.
Deze simpele constatering, even minder pijn te voelen, maakte dat ze moest glimlachen. Een vreemd gegiechel kwam van haar lippen.

Ze zette een hand onder haar kin, waarbij ze haar elleboog diep in het versleten matras plantte waar ze op lag. Het matras stonk naar urine en ouderdom.
Laura wist dit niet. Het interesseerde haar ook niet.
Het matras en het stof, dat danste in het schamele licht, waren het enige wat ze bezat.

Van ver beneden klonk gestommel. Iemand ruimde de vaat op. Er brak iets waarna gevloek klonk.
Laura hoorde het niet.
Ze hoorde niets.
Ze had haar hele leven nooit iets gehoord.
Maar dat wist ze niet. Zoals er zo veel was wat ze niet wist.

Ze keek naar de hoogte van de zonnestraal die langs de bovenste rand van het zwarte papier de kamer binnengleed. De straal raakte bijna de deurkruk van de deur die naar de trap leidde.

Als de streep licht nog iets hoger haar afdruk op de muur zou achterlaten, zou haar moeder eten brengen. De kruik water was ook leeg. Misschien zou moeder die ook willen vullen of omruilen voor een volle.
Vaak kreeg ze als het licht werd en de zon begon te schijnen een stuk brood. Als het donker werd en de laatste lichtstralen naar binnen zouden glippen, was er meestal pasta. Groene spaghetti met dunne groentesaus. Laura kende de namen van deze gerechten niet, wist niets van pasta of saus. Ze wist alleen wat ze proefde en wat ze lekker vond.
Ze probeerde zich te herinneren hoelang het geleden was dat ze dit heerlijke te eten kreeg, maar kon het zich niet meer voor de geest halen.

Tijd was iets dat ze niet kende.
Wat was tijd? Wat betekenen gisteren, vandaag of morgen? Er bestond geen tijd. Er was het licht van de dag en de duisternis van de nacht.
Laura zag haar moeder komen en ook weer verdwijnen. Ze wist niet waar zij naartoe ging. Er was geen samenhang tussen die twee momenten.
Laura’s geest functioneerde in het heden.
Wat is verleden?
En wat is toekomst?

Misschien zou ze opnieuw dat heerlijke krijgen. Als de zon haar lichtstraal iets hoger op de muur zou zetten.
Haar ogen glansden toen ze eraan dacht, en het water liep haar in de mond bij de gedachte aan die heerlijke maaltijd die ze zich vaag herinnerde.

Opnieuw keek ze naar de lichtstreep die nu al iets boven de deurkruk door een zonnestraal was getrokken.
Haar hand, die nog altijd onder haar kin lag, was gevoelloos. Opnieuw ging ze iets verliggen, en legde haar wang op de koele houten planken van de vloer.
Zachte trillingen die doordrongen, vertelden haar dat moeder de trap op liep.

Zo snel ze kon, trok ze zich op haar matras naar achteren terug. Zo ver mogelijk bij de deur vandaan in de verste hoek van de zolderkamer.
Moeder bracht eten. Als ze in een heldere bui was, kwam ze even bij Laura zitten. Ze streelde dan haar lange zwarte haar dat vol met klitten zat. Soms durfde Laura zelfs haar hand op moeders borst te leggen. Dan voelde ze de woorden die haar moeder sprak. Ze keek dan naar haar lippen en zag dat haar lippen bewogen in eenzelfde tempo als het trillen van moeders borst waarop haar hand lag.
Ook Laura opende dan haar mond. En net als haar moeder bewoog ze haar lippen en probeerde ze haar eigen borst te laten trillen.
Maar als haar eigen borst dan trilde, en haar lippen bewogen, keek haar moeder haar met afgrijzen aan. Snel stond ze op en duwde haar kind van zich af. De hand die dan nog op haar borst lag, gooide ze ruw opzij. Vaak begon ze dan tegen haar kind te schreeuwen.

Laura hoorde dit niet. Het enige wat ze zag, waren de ogen van moeder die vuur leken te spuwen. Soms ook kreeg ze een klap of erger als moeder helemaal door het dolle heen was, of als ze merkte dat de adem van moeder anders rook dan normaal.
Het verwarde Laura. Ze begreep niets van dit alles.

De deurkruk bewoog naar beneden en langzaam werd de deur geopend. Haar moeder kwam binnen en keek naar het kind dat zich in het verste hoekje van de kamer teruggetrokken had.
Laura’s ogen keken schichtig omhoog, en ontmoetten de ogen van haar moeder waarin minachting en afgrijzen te lezen stond. Ze las nog meer in haar moeders ogen, maar begreep niet wat zij zag.

Ze ademde zwaar. Het kostte haar steeds meer moeite de twee trappen naar de zolder te beklimmen.
Laura rook een zure geur die uit de mond van haar moeder kwam toen zij Laura naderde. Even opende moeder haar mond en spraken haar lippen enkele woorden die Laura niet kon horen.
De minachting die Laura echter in haar moeders ogen las, was voor haar voldoende om te weten dat ze niet gewenst was. Dat ze alleen zou blijven tot de volgende morgen als er een nieuwe dag zou aanbreken.

Haar moeder gooide een stuk brood op het matras. Een volle kruik water gooide ze ernaast. Langzaam kolkte het water uit de kruik op het matras en doorweekte deze. Haar moeder pakte de lege kruik die naast het matras stond op, draaide zich om, en gooide de deur met een klap dicht.

Een vlaag wind trok kort door de kamer, en deed de stofjes dansen. Laura’s lange krullende haar bewoog een kort moment. Als versteend zat ze daar om even later door het steeds vochtiger wordende matras te ontwaken uit haar dagdromen. Zo snel ze kon, kroop ze naar de kruik die langzaam leegliep.
Ze pakte de kruik op, zette deze aan haar mond en dronk gulzige slokken waarbij wat water over haar kin naar beneden liep om ten slotte donkere vlekken op haar jurk achter te laten.

Toen ze verzadigd was door het brood en het water, sleepte ze zich naar de andere kant van de kamer waar ze languit op de grond ging liggen.
Opnieuw bewonderde ze de stofjes die langzaam tot rust kwamen en naast haar neervielen.

Geen enkel stofje bleef zweven.
Geen enkel stofje steeg op.

Haar ogen werden zwaar.
Steeds zwaarder tot ze uiteindelijk dichtvielen.

De zon die even daarvoor nog met een late straal de kamer en het kind dat er woonde had willen verwarmen, verdween achter de heuvel.
Beneden werd een lichtschakelaar omgezet.
De streep licht die onder de deur naar binnen had geschenen, verdween.
De kamer was donker.

Toen bewogen de stofjes opnieuw.
De stofjes die nog dansten in de lucht en langzaam naar de vloer zweefden, leken vol blijdschap, en dansten steeds sneller. De stofjes die de vloer al beroerden, en uitrustten van hun lange reis, kregen nieuwe energie en dansten mee met het andere stof.

Een zachte bries gleed onder de kierende buitendeur door naar binnen, beroerde de kamer met zijn adem.
Het leek of hij iets zocht.

Hij zag haar liggen.
En toen hij vond waar zijn aandacht naar uitging, hield hij een moment zijn adem in.
Uit eerbied.
Uit respect.
Even bewoog hij haar haren.
Een zachte trilling trok nauwelijks waarneembaar langs Laura’s wang.
Haar mondhoeken krulden omhoog.
Ze glimlachte in haar slaap.

Recensies uit de krant
23-5-2007Nederlands dagblad
29-9-2007Frontaal
29-9-2007NBD Biblion
1-2-2008Echo
21-7-2008Hervormde Vrouw
Recensies van lezers
NaamKaatje
RecensieBen gisteren begonnen in het boek en kon het niet meer wegleggen, het moest uit. Het boek ademt dezelfde sfeer als het Elfenkind. We leven in een gebroken wereld, dat komt in beide boeken ook heel duidelijk naar voren. Mensen maken heel wat mee, mensen doen elkaar soms ook heel veel aan. Het is maar goed dat we niet aan onszelf overgelaten worden, maar dat we een Redder hebben aan Wie we onze wonden en zonden kwijt kunnen. Bedankt Remmelt, en ik kijk uit naar je volgende boek!
NaamA.den Dulk
Rapportcijfer9
RecensieNog nooit in Toscane geweest? Dat hoeft nu ook niet meer! Het boek "Huis van de Wind" is dermate geschreven dat het lijkt alsof je er zelf bent. En dan het verhaal: ik kon als grote, volwassen kerel mijn ogen niet droog houden, werkelijk prachtig! Een verhaal uit het leven gegrepen en op een warme, eenvoudige manier voor het voetlicht gebracht. Prachtig!
NaamHille de Graaf
RecensieHuis van de Wind is een prachtige pageturner met een aangrijpend thema. Ik heb het achter elkaar uitgelezen. Leesbaar en toegankelijk geschreven. Perfecte hoofdstukindeling en volgorde. Het maakt je nieuwsgierig en nodigt uit om vooral door te lezen. Laten we niet vergeten wij allemaal zondige mensen zijn en dat ook Matteo een produkt van zijn gewelddadige opvoeding was. Mishandeld door zijn vader en later gekleineerd door zijn baas zocht hij een uitweg voor zijn trauma's en frustraties en vond die uitweg in het mishandelen van Mimo en Laura. Een verschijnsel dat helaas vandaag de dag met enige regelmaat in het nieuws te lezen en te beluisteren is.
NaamIrene Klein Haneveld
Rapportcijfer10
Recensie'k Heb net de laatste bladzijde gelezen van dit boek. Ik ben geen romanlezer, maar die van Remmelt wil ik graag gelezen hebben, al is het alleen maar omdat ik de schrijver zo bijzonder vind en omdat ik het boek in mijn winkel (Samma in Gouda) graag verkopen wil. Hoe dan ook, ik heb het in één adem uitgelezen. Alleen al het lezen is een oase van stilte en rust. Het treft me wederom dat alle mogelijke emoties op zo'n bijzondere manier worden verwoord en in zoveel lagen. Wat me diep raakt is de manier waarop Remmelt mijn lieve Vader laat zien, zijn liefhebbende en troostende aanwezigheid. Ik realiseer me dat hij dat tot nu toe in elk van zijn boeken op zo'n manier gedaan hebt dat het steeds weer verwondert, verrast en een onbegrijpelijke rust en tegelijkertijd een knagend gevoel van heimwee en verlangen teweeg brengt. Mooi gedaan!!
NaamLois
Rapportcijfer10
RecensieHeel mooi, sfeervol en goed geschreven! Een boek om in weg te duiken. De Toscaanse sfeer is ook prachtig weergegeven. Gewoon lezen dus!
NaamPeter Floor
RecensieWow Remmelt, wat een prachtig verhaal heb je hiermee weer neergezet! Je bent echt een beeldend kunstenaar, zo intens en doorleeft geschreven, klasse!!! Wens dat velen dit boek zullen lezen, en zij die het zullen lezen de boodschap van de heerlijke wedergeboorte zullen oppikken en zij die in hun wereldse status leven, zullen inzien dat deze altijd ingebeeld zal zijn. Wie maakt zich aan het eind van het boek nog druk over Matteo? Ben zeer geraakt!!!
NaamAda
Rapportcijfer8
RecensiePrachtig boek, mooie karakters. Vooral Eelke sprak mij aan, in één dag uitgelezen op moederdag. Gelukkig een boek met een happy end, eigenlijk een stille wens van iedereen. Ik kan me niet vinden in de moeder van Laura, ik begrijp niet hoe ze haar eigen kind kan "begraven" op zolder omdat dat kind anders is dan de rest. Uiteraard is het fictie, maar het zal in de werkelijkheid vast ook wel gebeuren. Eigenlijk hoop ik op een vervolgboek waarin één van de sleutelfiguren in dit boek verder wordt uitgediept.
NaamSuzanne Obdam, Evangelische Bibliotheek Heemskerk
Rapportcijfer9
RecensieIk sluit me van harte bij de andere reacties aan! Huis van de Wind is een prachtig boek! Ontroerend, en intrigerend, zoals de (trieste) geschiedenis zich langzaam ontvouwt. Als je eenmaal begint te lezen, wil je het boek eigenlijk niet meer wegleggen. Een aanrader!
Naamaardbeitje
Rapportcijfer9
RecensieIk heb je boek in 2 dagen uitgelezen. Ik kon gewoon niet stoppen, moest doorlezen!! Wat mooi gescheven weer. Ik werd helemaal in het verhaal meegezogen, tranen stonden er in mijn ogen bij het lezen van bepaalde gedeeltes. Ook heel mooi heb je Onze Here God bescheven in het karakter van Giuseppe. Wat mij betreft mogen de boeken wel 3 keer zo dik worden, want nu is het boek alweer uit. Gods Zegen verder!! En ik hoop dat het boek ook tot zegen zal zijn voor anderen die je boek lezen.
NaamMarijke
Rapportcijfer10
RecensieWeer een 10 natuurlijk, net als je vorige boek.... Remmelt, wat heb ik weer genoten van dit boek. We hebben er lang op gewacht, maar het was de moeite waard. Werkelijk fantastisch. Ik heb het de allereerste dag van de vakantie aan 1 stuk door gelezen. Ik kon het boek niet wegleggen... Ademloos, sprakeloos... Wat een prachtig verhaal, en wat kan je de omgeving toch fantastisch neerzetten. Als je het leest is het alsof je er zelf bent.. 1000 Complimenten voor dit prachtige verhaal en nu weer rap aan de gang, want ik kan niet wachten op je volgende boek!!
NaamRia
Rapportcijfer10
RecensieEen aangrijpend én bemoedigend boek! Aangrijpend... De feiten rond Laura en haar gedachten worden met zorgvuldig gekozen woorden getekend. Haar gevoelens, en ook die van de andere personen, worden nauwkeurig aangeduid. De strijd van Mimo wordt fijnzinnig beschreven. Het karakter van Giuseppe komt in zijn woorden en daden openbaar. De ontwikkeling van de gebeurtenissen is verdrietig, verbijsterend en verrassend... Aangrijpend! Bemoedigend... Omdat er met woorden en vooral in een diepe onderlaag van metaforen en leidmotieven een ándere werkelijkheid haast tastbaar gestalte krijgt. Dit wordt met (verwijzingen naar) Bijbelteksten ondersteund. Zo komt er op wonderlijke wijze moed voor moedelozen... Zó werkt ‘Giuseppe’! Geheimtaal? Lees dan zelf ‘Huis van de Wind’!
NaamHelmi de Graaf
Rapportcijfer10
RecensieNa gegrepen te zijn door het Elfenkind las ik het boek Huis van de Wind in één adem uit. Gevoelens van boosheid, onbegrip en een beetje blijdschap wisselden elkaar af. Boosheid over de pijn die een onschuldig kind moest doorstaan, en wat nu ook nog dagelijks aan de orde is , onbegrip naar Matteo over wat hij zijn kind (en zijn echtgenote) aandeed en blijdschap dat Eelke "toevallig" naar Toscane ging. De schrijver Remmelt Mastebroek heeft een gave gekregen om te schrijven en ik hoop dat hij ons nog heel veel mooie boeken zal schenken. Ik weet zeker dat de reacties van zijn lezers hem meer voldoening geven dan een rapportcijfer want een 10 is nog te laag!!!
NaamTonny Gelderblom Bibliotheek Oud-Alblas
Rapportcijfer10
RecensieWat een prachtig boek is dit weer van Remmelt Mastebroek. Evenals het mooie boek Elfenkind heb ik het in een dag uitgelezen. Ik zie uit naar je volgende boek.
Naammirjam
Rapportcijfer6
RecensieEen redelijk verhaal. Schokkende thematiek, maar erg voorspelbaar en vooral aan het eind niet erg pedagogisch-realistich geschreven. Alsof een kind dat jarenlang opgesloten is geweest, ineens bij een eenvoudige Italiaan en een naieve eilandbewoner kan wonen, waarbij de laatste ook nog - natuurlijk! - verliefd op haar wordt! Ook op eindredactioneel vlak had het boek meer aandacht mogen krijgen. Dan hadden de in mijn ogen storende woord- en zinsherhalingen er niet meer ingezeten, en was de oubollige taal van Eelke en Famke aangepast.
NaamRini Honders
Rapportcijfer10
RecensieIn één adem heb ik je boek uitgelezen, soms beklemmend, maar prachtig geschreven. Ik vind het een geweldig mooi boek. Ook je andere boeken heb ik gelezen. Met respect! Rini Honders
NaamHenny van Twillert
Rapportcijfer10
Recensie Hoi Remmelt, Ik heb je boek vorige week uit gelezen maar had geen internet van daar nu pas een mailtje. ik ben heel erg geraakt door je boek, als je aan het lezen bent voel je gewoon het verdriet van mimo en laura. om zo te schrijven dat je voelt hoe moeilijk ze het hebben, geweldig, het heeft mij echt geraakt. Laura die geen woorden kent en alleen daar zit in dat donkere kamertje te kijken naar de stofjes en de kleuren en toch weet dat er iemand om haar geeft. "toch Jezus mogen ervaren," ik vind het een heel bijzonder boek moest steeds maar door lezen, tot het uit was, je wilt zo graag weten hoe het afloopt. Mooi het verhaal van Eelke van af Terschelling, ben er zelf 2 X geweest dan zie je het voor je hoe je Terschelling beschreef. Ik zal je boek iedereen aan raden. Heel erg Bedankt voor dit mooie warme boek. Liefs Henny p.s ik ga je boek nu nog een keer lezen, vaak lees je de eerste keer snel omdat je zo graag wil weten hoe het afloopt, en leest je daarna weer nieuwe dingen.
NaamRolf
RecensieWelk cijfer moet je nou toekennen aan een dergelijk boek... Ik kan er geen waardering in cijfers bij passen. Het is werkelijk schitterend. Je leest het verhaal in één ruk uit en inderdaad, ook mijn ogen bleven niet altijd droog. Ik voelde tijdens het lezen de consequente verwijzing naar Hem die altijd voor ons wil zorgen, ook als wij dat niet zien / voelen en/of beseffen... Hij is als de Wind, altijd in en om ons heen! Goddank daarvoor! Als een boek je daartoe brengt, wat is een waardering in cijfers dan nog waard...
NaamAnneke
Rapportcijfer10
RecensieEen prachtig boek, je moet het wel achter elkaar uitlezen! Alles gaat als in een film aan je voorbij, zo duidelijk is alles omschreven. Hier zie je ook weer goed, hoe liefdevol onze Vader voor ons zorgt en van ons houd.
NaamIna
Rapportcijfer9
RecensieRemmelt, wat heb je er weer een geweldig geheel van gemaakt. Een ontroerend boek. Heel knap, hoe je al die losse figuren bij elkaar hebt gebracht. Ik was ook wel blij, dat je steeds werd meegenomen naar een andere situatie. Want alleen Laura zou gewoon te erg zijn. Mooi vooral dat de zorg van onze Hemelse Vader door heel het verhaal een belangrijke plaats inneemt. Want zo is het ook in de realiteit van ons leven: Vader die zorgt, ook als wij het niet zien! Ik bid of God dit boek tot een zegen wil doen zijn voor allen die het lezen! Remmelt, ik kijk uit naar je volgende boek, als God het je nog geeft!
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584