Try it out
Lees hoofdstuk 1
Moeder zijn ... en het nog leuk vinden ook!
 
Boek kaft: Moeder zijn ... en het nog leuk vinden ook!
Inleiding

Moeder zijn ... en het nog leuk vinden ook! Het klinkt zo nobel, maar als je maar een klein beetje op ons lijkt, vind je het van tijd tot tijd moeilijk om werkelijk te genieten van de toestand die ‘moederschap’ heet. Wellicht klonk het zo aanlokkelijk en bevredigend, maar jij en ik realiseerden ons al snel dat het de meest uitdagende baan is die we ooit hebben aanvaard. Zo dikwijls geven de eisen en verwachtingen van het moederschap ons een gevoel van schuld en tekortschieten. We vragen ons dan af: ‘Waarom geniet ik niet meer van deze tijd van mijn leven?’ Of: ‘Kan ik dit eigenlijk wel?’ We worstelen stiekem met dingen die we niet tegen anderen durven vertellen, omdat we ons er zo schuldig over voelen. Ons schuldgevoel verandert dikwijls in bitterheid en wrok, omdat we niet kunnen voldoen aan het ideaalbeeld van een moeder dat we voor ogen hebben. Tevredenheid lijkt een loffelijk, maar onbereikbaar streven ... heel ver weg. Hoe vinden we dán voldoening in het echte leven dat we leiden als moeder? Moeder zijn ... het nog leuk vinden ook! is een écht boek. Het is niet een boek dat clichéantwoorden geeft op moeilijke vragen. Het is een boek dat echte verhalen bevat over echte moeders met echte strijd en echte overwinning. We hopen dat als je de bladzijden van dit boek doorleest, je troost kunt putten uit het feit dat je niet alleen bent. Het kost tijd om moeder te zijn en het ook nog leuk te vinden. Gelukkig is God in staat ons perspectief te veranderen - van een gevoel dat je maar nauwelijks het moederschap kunt overleven, naar er werkelijk van genieten.
Of je nu een moeder bent, een stiefmoeder, een alleenstaande moeder of een moeder van kinderen met speciale behoeften, dit boek is voor jou. Je zult, als je dit boek leest, meer hoop en bemoediging vinden dan veroordeling. Je zult vernieuwd worden om de baan van moeder uit te voeren met oprechte toewijding!
Deze manier van communiceren is nieuw voor ons, en we voelen ons opgewonden en tegelijk heel klein omdat we de kans hebben dit alles met je te delen. We hebben al velen van jullie ontmoet op onze rondreizen door het land als 2MOMS (met twee papa’s en zes fantastische kinderen), toen we mochten spreken op veel van jullie moedergroepen.1 Jij bent de inspiratie voor ons bij het schrijven van Moeder zijn ... en het nog leuk vinden ook!

Hoe gebruik je dit boek?
Moeder zijn ... en het nog leuk vinden ook! is heel goed te gebruiken voor studie in een groep of individueel. We adviseren je echter, als het mogelijk is, een andere moeder (of een groepje moeders) te zoeken om samen dit boek door te werken. De tijd die je iedere week samen doorbrengt, zal niet alleen bevestigen wat je gelezen hebt, maar ook vriendschappen bouwen die een leven lang kunnen duren. Misschien woont er wel een moeder aan de overkant die je al lang wilde leren kennen. Dit zou een geweldige manier zijn om een relatie met haar op te bouwen. Een studiegroep in de buurt zou goed werken, omdat die gemakkelijk te bereiken is en omdat jullie bij elkaar kunnen komen als de kinderen in bed liggen.
Als je het boek leest als groepsstudie, stellen we voor dat je zeven weken lang twee hoofdstukken per week leest. Dan hebben jullie in de laatste week maar één hoofdstuk te bespreken. Aan het einde van ieder hoofdstuk vind je een paragraaf die Sta eens even stil heet, gevolgd door Het beste eruit halen.

Sta eens even stil
In dit gedeelte staan discussievragen die ontworpen zijn om je stil te zetten, neer te leggen wat je aan het doen bent en je ziel te onderzoeken. Ze zullen je denken prikkelen en het gesprek op gang brengen. Of je nu dit boek alleen doorwerkt of met een groep, je zult waarschijnlijk een schrift bij de hand willen hebben om aan het einde van ieder hoofdstuk je antwoorden op de vragen te noteren.
Dit gedeelte bevat ook een uitgeschreven gebed. Voel je vrij om de gebeden die we aan het eind van het hoofdstuk gezet hebben te gebruiken om je eigen gebed te formuleren. Je kunt misschien ook, voor je gaat lezen, bidden of God je hart wil openen om te kunnen horen en begrijpen wat Hij je wil leren.

Het beste eruit halen
In deze paragraaf vind je praktische ideeën om je te helpen toe te passen wat in ieder hoofdstuk besproken is. Als je dit boek in een groep bespreekt, vertel elkaar dan welke ideeën je gebruikt hebt en hoe ze je hielpen. Misschien staan er wel vijf ideeën in deze paragraaf, maar je hoeft je niet verplicht te voelen ze allemaal in de komende week toe te passen. Het zijn maar suggesties.

Gebruik dit boek zoals dit het beste past in jouw leven
We weten dat je het druk hebt als moeder, en we voelen ons heel klein bij het idee dat je ons boek gekozen hebt en de tijd neemt om het te lezen! We weten dat je tijd heel kostbaar is. Als je een bladzijde moet overslaan, doe dat dan gewoon. Als je een alleenstaande moeder bent en de hoofdstukken over het huwelijk wilt overslaan, laat die hoofdstukken dan voor wat ze zijn en ga door. Als je echt weinig tijd hebt, kijk dan eens in de inhoudsopgave en kies het hoofdstuk dat jij op dit moment van je leven het meest nodig hebt. Het is prima om een beetje te grasduinen. Geniet ervan en laat je bemoedigen; God wist wat Hij deed toen Hij jou riep voor het moederschap. Zelfs al ben je een moeder die het op dit moment allemaal niet zo leuk vindt, we bidden dat God je tegen het einde van het boek zal laten groeien tot een moeder die er echt van geniet.
We willen heel graag samen met je bidden voordat je begint:

Vader, Dank U wel voor deze kostbare moeder die dit boek in haar handen houdt. We bidden dat U uw liefde aan haar wilt laten zien, als ze deze pagina’s die voor haar liggen, doorleest. Geef haar hoop, Heer, dat U de kracht zult geven die ze nodig heeft om te kunnen genieten van deze uitdagende, uitputtende en voldoening schenkende baan die ‘moederschap’ heet. Help haar voldoening te vinden in het echte leven dat ze leidt. Geef haar vrede - niet zoals de wereld die geeft - maar de vrede die we alleen in U vinden. Herinner haar eraan, Heer, dat praktisch moederschap niet voor eeuwig is. Help haar wegen te vinden om te genieten van de speciale momenten die ze vandaag krijgt.
We weten dat U grote dingen gaat doen in het leven van deze dierbare moeder. En als uw wil volbracht is, zullen we U alle lof en eer geven. Dit bidden we in Jezus’ naam. Amen.

Hoofdstuk 1

Ik ga heel erg genieten van het moederschap!
Als het ideaal en de realiteit elkaar tegenkomen

Niemand heeft me voorbereid op het offer dat moederschap vraagt!
(Charlotte)

Juich niet over de dag van morgen,
je weet niet wat hij brengen zal.

(Spreuken 27:1)


Mijn man en ik (Laurie) trouwden toen we drieëntwintig jaar waren. We besloten dat we samen tijd wilden hebben voordat we aan kinderen begonnen, dus we wachtten bewust vijf jaar voordat we een gezin stichtten. Ik wist gewoon (hoewel ik dat nooit tegen iemand zou zeggen) dat we, omdat we ‘volwassener’ waren, de beste ouders zouden zijn die er maar bestaan! We hadden allebei een geweldig voorbeeld gekregen door onze ouders, en bovendien hadden we diploma’s gehaald in sociaal werk; we wisten zeker dat we daardoor betere ouders zouden zijn. Ik werkte fulltime tijdens mijn zwangerschap en voelde me heel goed. Het leven was druk - maar alles ging volgens plan.
Ik zou een ‘thuisblijfmoeder’ worden en ik was helemaal klaar voor een onderbreking van mijn waanzinnige schema. Ik wist zeker dat ik, als de baby er eenmaal was, meer tijd zou hebben om gezonde maaltijden te koken, het huis schoon te houden (geen stoffige plinten meer!) en beweging te nemen. Ik zou eindelijk eens tijd hebben om de dingen te doen die ik al zolang had willen doen. Dus in de drukke maanden voordat de baby kwam, maakte ik lange lijsten met klussen voor de tijd dat ik met de baby thuis zou zijn. Ik wist zeker dat ik dán meer tijd zou hebben. Ik keek uit naar de komst van ons nieuwe kleintje en wist zeker dat alles zo zou gaan als ik bedacht had.
Maar tien dagen voor mijn negenentwintigste verjaardag, en vijf weken voor ik uitgerekend was, kreeg ik weeën. Mijn dokter droeg me op naar huis te gaan, veel water te drinken en te gaan liggen. Mijn man vond dat dit de perfecte tijd voor me was om de Lamaze-video’s (over natuurlijk bevallen) die hij had geleend van de bibliotheek, te bekijken (omdat we geen tijd hadden gehad om naar de zwangerschapsgym te gaan). Terwijl ik naar de video’s keek en mijn ademhalingstechniek oefende, voelde ik een golf water. Dit klopte niet met het plan! Mijn man raakte in paniek toen ik hem instructies toeschreeuwde. Hij belde familieleden en reed me toen (over de hobbeligste weg die ik ooit heb meegemaakt) naar het ziekenhuis. Dit ging niet zoals ik het verwacht had!
De gedachten begonnen door mijn hoofd te malen: ‘Heer, zorgt U alstublieft dat mijn baby gezond is; ik ben bang! Ik zou deze baby nog niet moeten krijgen; het is nog geen tijd. Ik heb zijn kamertje nog niet af; zijn bedje is nog niet eens geschilderd. Ik geloof niet dat ik er klaar voor ben. Ik weet niet hoe ik deze weeën moet wegpuffen, en ze doen nu al pijn!’ Veertien uur later werd Alec Andrew Hilliard geboren in Dallas, Texas, in het Baylor-ziekenhuis. Voor een eerste kind was hij een gezonde jongen van zes pond. We bleven maar één dag extra in het ziekenhuis en namen toen ons bundeltje vreugde mee naar huis. In onze schrik en verwarring voelden we ons dankbaar (en opgelucht) dat het allemaal voorbij was.
Misschien konden we nu teruggaan naar het ‘plan’. Het zou nu rustiger worden. Ik wist zeker dat het leven geweldig zou worden, en zo ook mijn babyjongetje.
Het duurde niet zo lang eer ik besefte dat het allemaal niet zo geweldig was. Ik had 'het plan' niet meer in de hand. Iedere middag had ik last van kraamvrouwentranen die als een wolk van droefheid over me gleden. Ik zat buiten (te wachten tot mijn man thuiskwam, en o wee als hij twee minuten te laat was) en zag vrouwen naar huis rijden en helemaal alleen naar de radio luisteren. Ik benijdde hen.
Ik kreeg heel weinig slaap en had moeite met het leven. Mijn man probeerde me te helpen door ons mee uit te nemen in de auto, gewoon om even uit huis te zijn. Mijn gedachten en gevoelens draaiden dol: ‘Ik had niet gepland om me zo te voelen. Ik heb alles om dankbaar voor te zijn: een gezonde baby, een geweldige echtgenoot, een familie die steun geeft. Wat is er mis met mij?’ Ik dacht werkelijk dat het moederschap anders zou zijn, gemakkelijker, leuker. Ik had altijd gedacht dat er onmiddellijk een band zou zijn tussen mijn baby en mij, maar ik had niet het gevoel dat ik hem al zo goed kende. Soms wist ik niet eens zeker of ik hem wel aardig vond. (Het is moeilijk een baby aardig te vinden die alsmaar huilt.) ‘Hoe moet het als ik dit niet kan?’
Mijn leven voelde verre van ‘normaal’, en de slapeloze nachten en uitputtende dagen eisten hun tol. Alec huilde een groot deel van de nacht en overdag ook nog. Ik kreeg niet veel werk in huis gedaan en kon maar niet begrijpen waarom. Ik zei dan tegen mezelf: ‘Deze kleine ‘klodder’ van een baby kan me toch zeker niet al mijn tijd en gezondheid afnemen! Ik zou eigenlijk meer tijd moeten hebben, niet minder!’ Er waren dagen dat ik rond vier uur ’s middags nog in mijn nachtjapon liep, en dan had ik nog niet eens nagedacht over het avondeten! ‘Laat maar, die gezonde maaltijden’, dacht ik. Mijn man mocht blij zijn als ik tijd gehad had om macaroni met ham en kaas te maken. Ik keek rond in mijn rommelige huis en dacht: ‘Ik weet dat ik het de hele dag druk heb gehad, maar dat kun je nergens aan zien!’
De hele rol van ‘mama’ was veel moeilijker en veeleisender dan ik had verwacht. Mijn lijstje van dingen die ik moest doen werd langer in plaats van korter. Tijd met mijn man en vrienden was er gewoon niet. Ik verlangde naar een zekere balans in mijn leven. Ik was al maanden niet meer met een vriendin uit geweest, en ik had echt even een pauze nodig. Ook al kreeg ik eindelijk weer meer slaap en waren mijn gevoelens niet meer zo op hol, toch had ik nog steeds moeite met ontdekken hoe ik me moest aanpassen aan mijn nieuwe rol als ‘moeder’ en toch dezelfde ‘ik’ kon blijven als vroeger. Ik dacht bij mezelf: ‘Ik weet zeker dat het allemaal gemakkelijker zal worden en dat ik tevreden zal zijn met het moederschap. Misschien later, als hij zichzelf meer kan bezighouden, zal mijn plan wel werken. Later, als ik weer een beetje van mijn eigen leven terugheb, zal ik tevreden zijn.’
Wordt vervolgd (in hoofdstuk 15) ...

Verwachtingen vóór de kinderen komen
Net als Laurie had ik (Sharon), voor ik moeder werd, grillige, onrealistische dromen over hoe het zou zijn als ik moeder was. ‘Het beste moet nog komen’, dacht ik. Als er een beker uitgeloofd zou worden voor ‘De beste moeder’, wist ik gewoon dat ik ermee zou weglopen! Als ik zag hoe andere moeders worstelden met hun rol als moeder, dan zag ik de ‘voor de hand liggende oplossing’. Ik besloot dat ik het geweldig zou gaan doen.
Had jij, net als ik, een onrealistische visie op de moeder die je zou zijn? Ik heb het voorgevoel dat je dan vóór je kinderen kreeg een paar van de verwachtingen had, die ik ook had:
- Ik zal genieten van iedere minuut! Ik zal een dagboek bijhouden van het leven van mijn kinderen en een plakboek maken, én
- dat plakboek maak ik voor ál mijn kinderen, niet alleen voor de eerste.
- Ik zal niet toestaan dat mijn kinderen in gezelschap een driftaanval krijgen.
- Ik zal zorgen voor een schoon huis, een schone baby, schone kleren - altijd. Ik kies ervoor om thuis te blijven, nota bene! Wat moet ik anders met mijn tijd doen? (O, lieve help!)
- Ook al heb ik niet zoveel geduld met andere kinderen, ik zal het beter doen met mijn eigen kinderen. (Volgens mij meende ik toen dat er een soort hormonale gelukspil bestond of zo.)
- Als we uit eten gaan, zal ik mijn kinderen onder controle houden, en ik zal hun leren rustig te blijven zitten.
- Ik zal al bij de nacontrole na zes weken mijn oude figuur van voor de zwangerschap terughebben.
- Ik zal mijn kind leren geen snoep te pakken bij de kassa. (Hoe dacht ik dat eigenlijk voor elkaar te krijgen?)
- Misschien hebben andere mensen problemen met hun tieners, maar ik weet gewoon dat we een hechte relatie zullen hebben.
- Ik zal niet schreeuwen tegen mijn kinderen. Als we een moeilijk moment hebben, zal ik die tijd gebruiken als leermoment. (Oké, oké !)

Wat een betweterig gebrek aan ervaring! Als je moeder bent, zul je nu wel glimlachen, niet alleen om die dwaze, opgeblazen ideeën, maar misschien ook wel omdat je dezelfde gedachten had vóór je kinderen kreeg. De verwachtingen die we hebben voor onszelf en onze kinderen, kunnen onze visie op de realiteit vertroebelen, totdat we letterlijk niet meer goed kunnen zien! Elisa Morgan en Carol Kuykendall zeggen in Real Moms:

‘Voor we kinderen kregen, vormden de meesten van ons in gedachten een bepaald beeld van het perfecte moederschap, dat nog steeds blijft hangen - geen wonder dat een moeder weemoedig opmerkte: ‘Ik was een betere moeder vóór ik kinderen had.’

Met alle schattige kleertjes en de lekkere geur van baby’s hebben we op een of andere manier de realiteit uit het oog verloren van extra kosten, bergen en bergen wasgoed, dagelijkse maaltijden die klaargemaakt moeten worden, boeken die gelezen moeten worden, afspraken die nagekomen moeten worden, uitputting door slaapgebrek en het ontbreken van vrije tijd. Voor we kinderen hadden, konden mijn man en ik iedere dag van de week spontaan uitgaan. Een van onze favoriete bezigheden was het rondhangen in boekwinkels en het doorbladeren van reisbrochures en kinderboeken. Ik ben blij dat ik toen al kinderboeken gekocht heb, want ik heb nu het geld en de tijd niet meer om de boeken van de kinderafdeling door te kijken. Wat kan het veranderen!

Alles was zwart-wit
Kun je je herinneren dat je ouders met hun kinderen zag en dat je je hoofd schudde omdat ze maar niet ingrepen als hun kind schreeuwde, pruilde of zich gewoon vervelend gedroeg? Een moeder (Cindy) vertelt: ‘Ik keek dan naar mijn vrienden met kinderen en dan wist ik al hoe ik gehandeld zou hebben in een dergelijke situatie en uiteraard zou mijn manier wel gewerkt hebben! Toen ik eigen kinderen had, was het een schok om te ontdekken dat ik absoluut geen idee had hoe ik een goede moeder moest zijn voor dit bundeltje leven waarvoor ik verantwoordelijk was.’ Voor ik kinderen had, was er voor ieder probleem, ieder conflict, ieder wangedrag een zwart-witoplossing.
Voor ik kinderen had, was dit mijn zwart-wittheorie: Als kinderen een driftaanval krijgen, sta je dat niet toe. Als ze ruzie maken, verbied je dat. Misschien ruimen ze hun rommel niet op, ook dat vind je niet goed. Het probleem was dat ik nooit doorgedacht had over het 'niet toestaan’-deel. Hoe doe je dat? Sinds ik zelf moeder ben, zijn mijn zwart-wittheorieën veranderd in vele tinten grijs!
Voor ik kinderen had, dacht ik nooit na over de vraag hoe je omgaat met steeds weer dezelfde strijdpunten, hoewel ik me als eerstejaars onderwijzeres door ervarener onderwijzers had laten vertellen dat je de regels niet alleen op de eerste dag moet uitleggen, maar iedere dag, wekenlang. Ze adviseerden dat kinderen snel vergeten en steeds weer eraan herinnerd moeten worden. Hetzelfde geldt thuis als we onze eigen kinderen trainen. Als ik mijn kinderen eenmaal corrigeer in hun tafelmanieren, wil dat nog niet zeggen dat ze dat nog weten als ze de volgende keer aan tafel zitten. En wat doe je met hun angsten? Als ze bang zijn rond bedtijd en je legt hen ‘s avonds in bed, wil dat nog niet zeggen dat ze de volgende avond niet dezelfde angst zullen hebben. Als ze het gevoel hebben dat ze op een bepaald gebied iets niet goed kunnen, zoals lezen, atletiek of muziek, kun je niet eenvoudigweg ‘het probleem oplossen’ en weer doorgaan. Het is een proces, en iedere dag kom je een stapje verder in het proces.
Ik heb geleerd dat als er een doorbraak is en het einde van een bepaalde fase in zicht is, we niet arrogant moeten worden over hoe goed we zijn als ouders. Meestal komt er weer een andere fase en dat zou wel eens over een minuut kunnen gebeuren! Mijn man zegt altijd: ‘Er zijn geen gemakkelijke oplossingen.’ Hij heeft gelijk – vooral als het ouderschap betreft. Ook al corrigeren we hun gedrag, kalmeren we hun angst, of moedigen we hen aan door een beproeving heen te gaan, het betekent niet dat die dingen nooit weer terugkomen. Als ouders zijn we dankbaar voor de kleine overwinningen die onderweg geboekt worden, wetend dat er om de hoek weer een nieuwe uitdaging zal staan. Dat is normaal.

Jou leren kennen
Voor ik kinderen had, kon ik weleens naar moeders kijken die worstelden met een opstandig kind, en dan vroeg ik me af waarom ze dat kind niet corrigeerden. Ik nam nooit de moeite te overwegen hoe diep zij hun kinderen moesten kennen en begrijpen. Het was gemakkelijk voor me om veroordelend te zijn jegens deze moeders, omdat ik geen idee had hoe het was om moeder te zijn. Ik dacht dat een streng woord of een keer stevig vastpakken hier op zijn plaats zou zijn geweest, maar deze ouders wisten hoe hun kind daarop zou reageren. Ik had gehoord dat ieder kind verschillend is, maar dat kon toch niet betekenen dat je voor ieder kind een verschillende opvoedmethode nodig had? Dat zou tenslotte ook niet eerlijk zijn, of wel?
Zoals iedereen al zei: kinderen zijn verschillend. In ons gezin kunnen bijvoorbeeld al onze kinderen weleens op zichzelf gericht zijn, maar ze gaan daar op een verschillende manier mee om. Het ene kind vindt het moeilijk te beseffen dat het fout zit, en dan kost het een extra duwtje om het zijn excuses aan te laten bieden, terwijl bij het andere kind alleen een strenge blik genoeg is, en dan is het bereid vergeving te vragen. Leren omgaan met de verschillen is een levenslang proces. Net als bij het bouwen met lego voegt iedere ervaring met onze kinderen een nieuw blokje informatie toe aan de structuur van onze relatie met hen. We hebben de mogelijkheid dat iedere nieuwe uitdaging die uit ons ouderschap opkomt, ons dichter bij God brengt, als we Hem om hulp vragen.

‘Het aantal beslissingen dat je neemt met betrekking tot je kinderen is enorm. Als je zeker weet dat wat je doet juist is, zul je zelden moeilijke vragen stellen en openstaan voor de antwoorden die God wil bieden. Deze vragen dwingen je Gods antwoorden op je opvoedproblemen te zoeken en zo je hart open te houden voor een nieuw niveau van vertrouwen op God.’2

God heeft ons moeders de gave gegeven onze kinderen te kennen, maar dat gebeurt niet zomaar als ze ons huis binnenkomen. Het kost moeite. Meer dan wie ook (tenminste tot ze getrouwd zijn) weten wij hoe onze kinderen in elkaar zitten. Ze zijn complexe, actieve, gelukkige, ontevreden, zelfzuchtige, levenslustige wezens, en het kost tijd om te weten te komen wie ze zijn en hoe ze functioneren.

Verwachtingen veranderen
Toen ons eerste kind nog maar een paar maanden oud was, besloten mijn man en ik (Sharon) dat we best wel op de dag na kerst konden gaan winkelen, zelfs met onze baby. Ik ging door de winkel heen, toevallig alleen, maar ik liep achter een moeder met een huilend kind. De geagiteerde moeder passeerde een meisje van rond de achttien jaar dat tegen een vriend zei: ‘Niet te geloven dat iemand op de dag na kerst een baby mee uit winkelen neemt!’ Ik lachte in stilte, omdat ik een van die dwaze mensen was die een baby meenam, maar ook omdat ik me herinnerde datzelfde ook wel eens gedacht te hebben! Toen glimlachte ik, denkend aan de tiener: ‘Wacht maar: op een dag zul je het geloven! Jij zult het ook allemaal proberen.’
Wat wordt van moeders verwacht? Moeten we alles opgeven wat we leuk vinden, nu we kinderen hebben? Beslist niet, maar we leren wel van het leven. Sommige dingen zijn te moeilijk om de moeite waard te zijn, maar dat is niet erg, omdat er andere pleziertjes zijn die we niet hadden voordat er kinderen in ons leven kwamen. Voorlopig hebben we geen jaarlijks winkeluitje na kerst. We hebben het te druk met uitrusten van de lange kerstavond die we net gehad hebben. Maar op een dag zijn we weer present in de winkels!

Sta eens even stil
Hoeveel van de verwachtingen die je had vóór je moeder werd, heb je meegenomen naar het moederschap? Jammer genoeg laten de meeste mensen hun verwachtingen niet los als de kinderen eenmaal komen. In plaats daarvan voegen we de realiteit toe aan onze idealen, waardoor we steeds proberen onhaalbare doelen te bereiken. Las je dat? Onhaalbaar? Proberen een onhaalbaar doel te bereiken heeft tot gevolg dat we ons ontevreden voelen en een ondraaglijk schuldgevoel krijgen (dit zullen we in het volgende hoofdstuk behandelen).

1. Wat waren jouw idealen voordat je kinderen had? Hoe veranderde je ‘plan’ toen je ze had gekregen?
2. Welk advies zou jij geven aan iemand die voor het eerst moeder gaat worden?
3. Welke onhaalbare doelen moet je laten varen? (Hier zijn een paar voorbeelden: boodschappen doen met kortingsbonnen, vriendschappen bijhouden, een plakboek maken, zelf brood bakken, altijd iets zelfgemaakts bij de hand hebben, enzovoorts.)
4. Wat denk jij dat God echt van jou als moeder wil?
5. In welke fase is jouw kind op dit moment? Hoe heeft God jouw kinderen en de fase waarin ze zijn als uitdaging gebruikt om jou als persoon te doen groeien?

Heer, We danken U voor het voorrecht moeder te zijn. Hoewel we in verschillende fasen zitten van deze reis, zijn de overeenkomsten overweldigend. We hebben ontelbare maaltijden gemaakt (of zullen die maken) voor de kinderen, we zullen kilometers en kilometers rijden om hen te zien, opblijven als ze ziek zijn of laat thuiskomen, om zeker te weten dat alles goed met hen is, we kussen honderd pijntjes weg, we zouden wel willen dat we een andere soort pijn zouden kunnen wegkussen, we huilen tranen van verdriet en tranen van vreugde, zeggen ja, zeggen nee, omdat we ernaar verlangen dat onze kinderen respectabele volwassenen zullen zijn. We houden meer van onze kinderen dan van het leven zelf, Heer, zelfs wanneer ze belachelijke keuzes maken. Als onze kinderen groeien en veranderen, zorgt U dan dat we blijven groeien en verander ons in de moeders die we moeten zijn - de moeders zoals U weet dat we kunnen zijn: moeders die het fijn vinden moeder te zijn. We vertrouwen U en weten dat U echt geen fouten maakte toen U ons liet binnengaan in deze uitputtende, tijd vretende, boven het verstand gaande, maar vreugdevolle wereld van het moederschap. We bidden dit in Jezus’ naam. Amen.

Het beste eruit halen
1. Herinneringen. Als je vandaag tijd hebt, kijk dan eens wat van je foto’s door, ook al zitten ze nog in een oude schoenendoos. (Ze zijn gemakkelijker op de koelkast te plakken als ze niet in een plakboek zitten!) Zet een paar foto’s van je kinderen uit hun babytijd of andere foto’s die je een tijdje niet gezien hebt neer en laat ze een paar dagen staan.
2. Een brief zegt meer dan duizend woorden! Schrijf een brief aan je kind. Vertel vooral hoe je veranderd bent sinds hij of zij in je leven kwam. Als ze niet in staat zijn de brief zelf te lezen, kun je hem aan hen voorlezen. Bewaar de brief om hem aan hen te geven als ze ouder zijn.
3. Groeien als moeder. Vraag God door de dag heen: ‘Als mijn kinderen groeien en veranderen, Heer, laat mij alstublieft groeien als moeder.’ Je kunt misschien een plant in een pot kopen als je in de stad bent, om voor het keukenraam te zetten. Als je die ziet, laat het dan een herinnering zijn om te bidden voor de kinderen als ze groeien, en ook voor jezelf als je groeit. Veel zegen toegewenst!

Recensies uit de krant
3-8-2006NBD biblion
18-9-2006de Christenvrouw
20-6-2007Boekenwijzer
15-1-2008Aan de hand december 2007
25-5-2010Uitdaging februari 2010
Recensies van lezers
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584