Try it out
Lees hoofdstuk 1
Wanneer de hemel huilt
 
Boek kaft: Wanneer de hemel huilt

1

Atlanta, Georgia, 1964

Ivena stond in de kleine kas die aan haar huis grensde en fronste haar voorhoofd toen ze de armzalige rozenstruik bekeek. De andere struiken waren niet aangetast – ze floreerden en glinsterden van de dauwdruppeltjes. Een bed van hybride Darwin-tulpen stond helderrood en geel langs de glazen wand van de kas te pronken. Achter haar, tegen de muur van haar huis, vulden een paar paarse orchideeën de lucht met hun zoete aroma. En buiten de verdorde rozenstruik groeide er ook een tiental andere rozensoorten en die waren geen van alle geïnfecteerd.
Maar deze struik had zijn bladeren verloren en was in een periode van vijf dagen verdord. En dat was een probleem, want het was niet zomaar een rozenstruik. Dit was Nadia’s rozenstruik.
Ivena bekeek nauwkeurig de verdroogde doornige stammetjes en zocht naar tekenen die op een ziekte of op insecten wezen. Ze had al een hele serie remedies uitgeprobeerd, van pesticiden tot meststoffen, maar het had niet mogen baten. Het was een Servische Rode van de steenbreekfamilie, gestekt van de struik die zij en zuster Flouta bij het kruis hadden geplant.
Toen Ivena vanuit Bosnië naar Atlanta was vertrokken, wilde ze per se een kas; dat was die ene onverbrekelijke binding met haar verleden. Ze was een klein handeltje opgestart met het verkopen van bloemen aan plaatselijke bloemenwinkels in Atlanta, maar de ware reden voor het hebben van de kas was deze ene rozenstruik, nietwaar? Ja, daar was ze net zo van overtuigd als dat ze ervan overtuigd was dat er bloed door haar aderen stroomde.
En nu was de rozenstruik van Nadia aan het afsterven. Of al dood.
Ivena zette haar ene hand in haar zij en met de andere streek ze door haar grijze krullen. Ze zorgde al zestig jaar lang voor honderden soorten rozen en ze had nog nooit, maar dan ook echt nooit zoiets gezien. Elke knop van Nadia’s struik was van onschatbare waarde. Als er nog een te enten tak tussen zat, zou ze hem direct afsnijden en hem weer opkweken tot een gezonde plant. Maar elke tak leek aangetast.
‘Och, lieve Nadia, wat nu? Wat moet ik nu?’
Ze kon die vraag zelf niet eens beantwoorden, omdat ze er geen flauw idee van had wat ze moest doen. Ze had er nooit bij stilgestaan dat deze struik, de kroon op haar bloementuin, op zekere dag zonder aanwijsbare reden zou kunnen doodgaan.
Ivena zocht weer tussen de takken, in de hoop dat ze ernaast zat. Haar handen zaten onder de opgedroogde aarde. Ze waren niet zo jong en glad meer als ze ooit waren geweest, maar jaren van voorzichtig om de dorens heen werken, maakten dat ze behendig bewogen. Elegant. Ze kon geblinddoekt door een rozenstruik heen werken zonder zich ook maar aan een doorn te prikken. Maar vandaag voelde ze zich onhandig en oud.
De tak tussen haar vingers knapte plotseling. Ivena knipperde met haar ogen. Hij was zo droog als gort. Hoe kon dit zo snel gaan? Ze schudde haar hoofd. Maar toen trok iets haar aandacht en ze hield haar handen stil.
Net onder de tak die was afgebroken, schoot er een heel kleine scheut op uit de hoofdtak. Dat was vreemd. Ze bukte om het iets beter te kunnen zien.
De scheut was amper een centimeter lang – net een dikke grasspriet. Ze raakte hem zacht aan, bang om hem te breken. En toen ze dat deed, zag ze het minieme barstje in de bast rond de basis van de scheut.
Ze hield haar adem in. Vreemd! Het leek net of de scheut geënt was!
Maar ze had helemaal niets in deze struik geënt, of wel? Nee, natuurlijk niet. Ze wist precies wat ze de laatste vijf jaar met deze plant had gedaan en dat was zeker niet enten.
Het leek net alsof iemand de bast had opengespleten en er deze groene scheut op had geënt. En het leek trouwens niet eens op een roos. De scheut was van een lichter groen. Dus misschien was het helemaal geen geënte scheut. Misschien was het wel de een of andere parasiet.
Ivena liet langzaam haar adem ontsnappen en raakte de scheut weer zachtjes aan. De basis was trouwens alweer genezen.
‘Hmm.’
Ze ging weer rechtop staan en liep om de tafel heen waar een wit porseleinen kop nog steeds stond te stomen van de hete thee die erin zat. Ze pakte het kopje en bracht dat naar haar lippen. Het rijke, kruidige aroma van de thee verwarmde haar neusvleugels en ze bleef zo even staan, waarbij ze door de sliertjes stoom staarde.
Vanaf de drie meter die ze nu bij Nadia’s rozenstruik vandaan stond, leek het wel de brandende braamstruik van Mozes, maar dan wel verteerd door het vuur. Dode takken reikten omhoog uit de aarde als klauwen uit een graf. Dood.
Behalve dan dat kleine scheutje in die hoofdtak.
Dit was heel erg vreemd.
Ivena ging op de oude houten stoel zitten die bij de tafel stond, nog steeds over haar kopje heen naar de rozenstruik kijkend. Ze zat hier iedere morgen, neuriënd en van haar thee drinkend en woorden fluisterend naar de Vader. Maar vandaag was anders, door dat wat ze voor zich zag.
Ze liet haar kopje weer zakken zonder ervan te hebben gedronken. ‘Vader, wat bent U hier aan het doen?’, zei ze zacht.
Niet dat Hij per se iets aan het doen was. Rozenstruiken gingen nu eenmaal af en toe dood. En misschien wel sneller dan andere planten. Maar Ivena’s gevoel zei haar dat er meer achter zat en het liet haar niet los.
Tussen de florerende bloembedden stond deze ene dode struik – een lelijk zwart litteken in een landschap van heldere kleuren. Maar dan ook weer te midden van die zwarte takken, die ene onmogelijke groene scheut.
‘Wat wilt U hiermee zeggen, Vader?’
Ze hoorde geen antwoord, maar dat wilde niet zeggen dat Hij niets zei. Hij zou zelfs wel eens kunnen staan roepen, voor zover ze wist. Hier op aarde zou het kunnen doorkomen als een ver fluisteren, gemakkelijk verward met een zacht briesje. Het was in de kas zelfs doodstil. Ze voelde meer iets en dat zou net zo goed een takje kunnen zijn dat haar haar raakte of een vingerhoed vol emotie uit het verleden, als de stem van God.
En toch begon deze vreemde gebeurtenis haar hart te masseren met vingers van inhoud en betekenis. Ze kon die betekenis alleen nog niet bevatten. Ivena begon te neuriën en een gevoel van vrede doorstroomde haar. Ze fluisterde: ‘Lover of my soul, I worship you. I kiss your feet. Don’t ever let me forget.’ Haar woorden echoden zacht door de stille kas en ze glimlachte. De Schepper hield ervan om vreemde streken uit te halen, dacht ze vaak. En Hij was iets van plan, of niet?
Een rode vlek bij haar elleboog trok haar aandacht. Het was haar exemplaar van het boek The Dance of the Dead. De surrealistische omslag liet een man zien die schaterde van het lachen, terwijl de tranen langs zijn wangen liepen. Nog steeds glimlachend, zette Ivena haar kopje neer en pakte het boek. Ze streek met haar hand over de versleten kaft. Ze had het al zeker honderd keer gelezen, dus dat was niet zo vreemd. Maar het bleef haar aanspreken. De bladzijden stroomden over van plezier en liefde en het hart van de Schepper. Ze sloeg het boek open en bladerde door de bladzijden waar stuk voor stuk flinke ezelsoren aan zaten. Hij had een meesterwerk geschreven en soms waren de woorden net zo goed van God als van hem. Ze kon in het midden of in het begin of aan het eind beginnen en dat maakte amper uit. De betekenis van wat er stond geschreven, ging niet verloren. Ze bladerde naar het midden en las een paar zinnen.
Het was vreemd hoe zo’n verhaal haar hart kon verwarmen. En toch was dat zo, echt waar. En dat kwam omdat haar ogen ook een stukje waren geopend. Ze had ook enkele dingen door Gods ogen mogen zien.
Ivena keek naar de stervende rozenstruik met zijn onmogelijke scheut. Er was vandaag iets nieuws begonnen. Maar alles was begonnen met het verhaal dat in haar handen lag, nietwaar?
Er stroomde een warm gevoel door haar hart. Ze trok haar jurk glad, sloeg haar benen over elkaar en begon te lezen.
Ja, zo was het allemaal begonnen.
Twintig jaar geleden in Bosnië, aan het einde van de oorlog met de nazi’s.

Recensies uit de krant
10-2-2006Frontaal
10-2-2006Eva
4-3-2006Herstel
4-3-2006Hebbez
4-3-2006De Boekenhoek
1-8-2006Sleutel
15-9-2006Echo
18-9-2006de Christenvrouw
Recensies van lezers
NaamAafke
Rapportcijfer9
RecensieWat een prachtig boek over vergeven Novapres. Hemelbestormer ging over bidden, ook heel mooi. Maar deze is echt geweldig.
NaamKaty
Rapportcijfer9
RecensieWat een enórm mooi boek! Gods liefde is zo goed voelbaar, zó mooi beschreven!
NaamCaroline B
Rapportcijfer10
RecensieDit is echt een geweldig boek, Gods liefde straalt ervanaf! Je wordt hier echt anders van!
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584