Try it out
Lees hoofdstuk 1
Bloedserieus
 
Boek kaft: Bloedserieus

Wat zit er onder die cape?

‘Danique! Dani, wacht even op me!’
Danique kijkt om en ziet achter zich Jordy fietsen. Zijn vriend ligt voorover op het stuur. Het regent. Hij houdt in zodat Jordy naast hem kan komen fietsen. ‘Hé,’ gilt Jordy opgewekt, ‘daar ben ik weer!’ Meteen krijgt Danique een stomp tegen zijn schouder. Uitgelaten laat Jordy er op volgen: ‘We krijgen vandaag een nieuwe!’
‘Een meester of een juf?’
‘Niks over gehoord, als het maar een leuk iemand is. Ik heb zin in loltrappen. Hé,’ de stem van Jordy schiet omhoog, ‘en het klimrek is nu van ons!’
Danique grijnst ondanks het natte weer. Groep zeven. Bijna de oudsten van school.
‘Hoeps, mijn drinken vergeten!’ bedenkt Jordy ineens.
‘Ik deel wel met je.’
‘Wat heb je bij je?’
‘Maakt dat wat uit?’
‘Tuurlijk, anders sjees ik meteen terug naar huis. We zijn nog vroeg.’
‘Het regent keihard.’
‘Ben toch al nat. Nou, zeg op, wat zit er in die tas van je?’
Danique pakt onder het fietsen zijn rugzak in zijn hand en zoekt door de wiebelige opening naar iets herkenbaars. Geen colablikje. Geen fantaflesje, geen pakje drinken, maar gewoon zijn rode drinkbeker. Zijn moeder heeft de tas klaar gemaakt. Hij moet het echt zelf doen, dat is veel beter.
‘Melk en een liga.’
‘Dan keer ik om!’ besluit Jordy.
Voor Danique iets kan zeggen, staat zijn vriend al op de rem. Hij wuift en steekt de weg over, buigt zich opnieuw over zijn stuur en fietst terug.
‘Nou moe. Die is gek...’
Bij het schoolplein ziet Danique meisjes van zijn klas bij het klimrek staan. Linda Veghter staat er ook bij. Ze valt wel op bij de anderen. Steekt minstens een kop boven iedereen uit. Danique ziet dat ze een paraplu mee heeft genomen. Wie doet dat nu? Naar school? Net alsof ze een mevrouw is...
Linda zwaait naar hem. Hé bah, zo enthousiast hoeft het ook weer niet. Hij kijkt snel een andere kant op.

Hoe zou het worden dit jaar? Groep zeven. Het klimrek is één van de voorrechten van dit jaar, maar er verandert veel meer.
Vanaf vandaag worden ze ingeschakeld bij allerlei klusjes in en om school. Zal hij zich opgeven als verkeersbrigadier? Helpen bij het oversteken van de jongste kinderen? Dan krijg je training van een heuse agent en je mag eerder de klas uit. Maar, je komt ook veel later thuis als je de beurt hebt.
Als de schoolkrant wordt afgedraaid, mag er ook altijd iemand uit groep zeven meehelpen. Dat is misschien wel leuker. Hij houdt van tekenen. Misschien komen er dan vaker tekeningen van hem in de schoolkrant. En afwassen, dat is natuurlijk niks. Dat zouden verplicht alleen meiden moeten doen. Maar nee, hoor, ze moeten er om de beurt allemaal aan geloven. Hij ziet het nog wel.
Maar dat schoolreisje... Het kamp in Bakkeveen... Nog voor de herfstvakantie gaan ze op kamp. Het moet heel leuk zijn. Het is een natuurkamp. Danique zet zijn fiets in de stalling. Zal hij hier blijven staan? Het is hier droog. Dat kamp duurt gelukkig nog minstens anderhalve maand. Snel rekent hij maanden om in weken en dan in dagen. Dat is zes, zeven, veertig, misschien vijftig nachten nog. Morgen weet hij precies hoeveel nachten het nog duurt... Dan is de datum van het schoolkamp bekend.

‘Danique,’ roept Linda vanaf het rek. ‘Kom hier, joh.’
Hij blijft bij de fietsen staan. Hij is niet gek, dat hij daar tussen al die meiden gaat staan. Waar blijft Jordy? Straks is hij de eerste dag al te laat. Echt Jordy.
Jaap van den Broek komt naar hem toe en gooit zijn tas bij hem neer.
‘Ik heb geen zin,’ deelt Jaap mee.
‘Jaap, kom je?’ roept Linda alweer.
Jaap kijkt even naar het lachende groepje meisjes. Dan kijkt hij Danique aan.
‘Gewoon laten roepen,’ zegt Danique.
‘Baasspeelster,’ sist Jaap. ‘Weet jij al hoe onze nieuwe juf heet?’
‘Nee. Jij?’
‘Alida de Bree,’ zegt Jaap niet zonder trots op zijn nieuwtje. ‘Wat een naam hè? Mijn moeder heeft het gehoord. Ze zit immers in het bestuur van school.
Het is nog een broekie, zegt ze.’
‘Wat bedoel je?’
‘Nou, zo van de PABO. Nog niks geen ervaring. Niks gewend, zei mijn moeder. Dat kan nooit iets zijn en dat moet ons...’
‘Moet je daar kijken!’ schreeuwt Linda. Iedereen kijkt, ook Danique. Hij komt er zelfs voor uit de fietsenstalling.
‘Een ligfiets!’ gilt Linda weer. Ze rent naar de straat toe. Bij de stoep balanceert iemand onder een grote zwarte cape. Je kunt niet zien wie het is.
Danique loopt achter Jaap en de andere kinderen aan. De zwarte cape stapt van de fiets af. Danique ziet dat die persoon de fiets ergens beneden vastpakt en voor zich uitduwt richting de fietsstalling. Hij blijft staan waar hij staat, want de fiets komt nu recht op hem af.
‘Wie is het?’ roepen de kinderen. ‘Is het meester Henk? Meester Henk!’
Nee, denkt Danique, meester Henk is veel groter dan deze capefiguur. De ligfiets komt precies naast zijn fiets te staan.
Dan zwaait de zwarte cape open. Er komt een slank meisje tevoorschijn met heel lang rood haar. Meer kan hij nog niet zien, want ze staat met de rug naar hem toe.
‘Een nieuwe leerling?’ hoort Danique achter zich fluisteren. Er staan inmiddels heel wat kinderen te kijken. Zou ze bij hem in de klas zitten? Zou hij dan misschien ook wel eens die aparte fiets mogen uitproberen?
Het meisje legt haar regencape over de fiets heen. Danique ziet dat de fiets voorop een bagagedrager heeft. Zelfs fietstassen. Er zitten ook versnellingen op de fiets. Zo halverwege het zadel lijkt iets van een stuur te zitten. Het meisje haalt nu uit haar fietstas een bruinleren tas. Dan draait ze zich om. Danique kijkt recht in twee sprankelende groene ogen. Groen als de zee, als het gras met dauw erover. Maar hij ziet meteen wat iedereen achter hem ook ziet. De ogen zijn opgemaakt en op de lippen zit lippenstift. Dit is geen meisje...
‘Jongens, maak eens ruimte,’ hoort Danique achter zich een zware stem commanderen. ‘Laten jullie mevrouw de Bree er eens door.’
Mevrouw de Bree?
Linda staat ineens bij hem. Waar komt die zo snel vandaan? Ze stoot hem aan.
‘Onze juf, denk ik,’ fluistert ze.

Recensies uit de krant
3-11-2003de Boekensteun
3-11-2003de Korenaar
3-1-2004De oogst
Recensies van lezers
Naamsharyn, je vriendin
Rapportcijfer10
Recensiehoi gerry even een foutje ik heb niet gezien dat je een cijfer kon geven. maar ik vond het boek heel erg leuk om te lezen. dat meen ik bloedserieus! een echte kadotip! het boek is ook best wel een beetje spannend. van je vriendin sharyn
Naamgéa
Rapportcijfer9
Recensielieve gerry, Erg goed dat je over dit onderwerp een boek hebt geschreven! Laten we niet te lichtzinnig over occulte denken.Ik vind dat je het goed hebt beschreven. Er zit ook spanning in en het leest lekker vlot. Ik ben geen kind meer (nou ja....) maar als ouder zeg ik: mensen met sinterklaas in aantocht is dit een goed boek om aan uw kind kado te doen!!!!
Naamsandra
Rapportcijfer8
Recensieik vondt het boek echt super leuk maar 1 ding meer spannend maken
Zoeken!
Uw klantgegevens
Welkom
U bent nog niet aangemeld:
Inloggen
Uw winkelwagentje
Leeg
Aanmelden voor de nieuwsbrief
 
 
Uitgeverij Novapres b.v. Krimweg 74 7351 AW Hoenderloo Postbus 18 7350 AA Hoenderloo
Tel:+31(0)55-5422584